Προκήρυξη συντονιστικού: “Θεσσαλονίκη, Σεπτέμβρης 2006″

Καλώς ήρθες στο πανεπιστήμιο!

Δωρεάν βιβλία; Όχι πια. Πες στους γονείς σου να βάζουν στην άκρη 1000 ευρώ το 6μηνο για να αγοράζεις ένα βιβλίο από τη λίστα με τα προτεινόμενα για κάθε μάθημα συγγράμματα. Και βγάλε μόνος σου άκρη από 5 προτεινόμενα βιβλία για κάθε μάθημα ποιά θα είναι η εξεταστέα ύλη. (Άραγε οι φόροι που τώρα πληρώνουν οι γονείς μας για τα δωρεάν συγγράμματα θα τους επιστραφούν;)

Ερωτεύτηκες, βαρέθηκες, ήσουν άτυχος και δεν πέρασες ένα μάθημα; Αρρώστησε κάποιος δικός σου την περίοδο που διάβαζες το ίδιο μάθημα και κόβεσαι δεύτερη φορά; Και την τρίτη φορά ξύπνησε στραβά ο καθηγητής και σε έκοψε από την πρώτη ερώτηση; Τι κι αν είναι το τελευταίο μάθημα για το πτυχίο, τι κι αν ένας Θεός ξέρει τι κόπο έχεις κάνει για να φτάσεις μέχρι εδώ, κινδυνεύεις να σε πετάξουν έξω από τη σχολή.

Και ναι, τα καταφέρνεις να περάσεις την τέταρτη φορά από την επιτροπή. Νομίζεις ότι έχεις πάρει πτυχίο, σωστά; Λάθος! Δεν έχεις πτυχίο, αλλά τις πρώτες σου πιστωτικές μονάδες(;;;). Τις οποίες πρέπει να αυξάνεις εφ' όρου ζωής τρέχοντας από συνέδριο σε συνέδριο όχι με στόχο να πλουτίσεις σε γνώση (αυτό έχεις την ωριμότητα να το κάνεις και χωρίς ένα πιστόλι στον κρόταφο), αλλά με στόχο να ανταγωνιστείς το διπλανό σου που πληρώνει συμμετοχή σε 150 συνέδρια το χρόνο τα οποία δεν παρακολουθεί αλλά τα εξαργυρώνει σε πιστωτικές μονάδες.

Και τον ανταγωνίζεσαι άψογα. Κι έρχεται η ώρα για ειδικότητα. Όπου το πρώτο κριτήριο δεν είναι ο βαθμός του πτυχίου σου, ούτε οι πιστωτικές μονάδες αλλά η προσωπική "συνέντευξη". Τι θα μπορούσε να είναι αυτή;

"τι μέσον είπαμε ότι έχεις εσύ παιδί μου;"

ή "τι κάνεις απόψε το βράδυ κοπελιά;"

Καλά όλα αυτά, αλλά είναι κρίμα να χαθεί η εξεταστική. Κανείς μας δε θέλει να φορτωθεί κι άλλα μαθήματα στην πλάτη. Γι' αυτό μπορούμε να αφήσουμε το νόμο να ψηφιστεί ενώ κάνουμε τις διακοπές μας στις παραλίες. Και όταν με το καλό γυρίσουμε και συνειδητοποιήσουμε σε τι πανεπιστήμιο βρισκόμαστε πια, θα έχει ήδη ψηφιστεί και η κατάργηση του ασύλου και με ένα πανεπιστήμιο γεμάτο αστυνομία θα είναι πολύ πιο δύσκολο να αντιδράσουμε.

Κανείς μας δεν πάσχει από "μανιοκατάληψη". Η κατάληψη είναι μόνο μια αρχή, δείχνει την άρνηση μας να δοκιμάσουμε όλα αυτά που προσπαθούν να μας σερβίρουν, μας δίνει το χρόνο να ενημερωθούμε και να ενημερώσουμε, να κλείσουμε τους δρόμους μαζί με όλες τις άλλες σχολές που είναι σε κατάληψη, να δημιουργήσουμε ένα κλίμα στην κοινή γνώμη, να πιέσουμε την κυβέρνηση να αποσύρει το νόμο. Αν το πιστέψουμε και το διεκδικήσουμε όλοι μαζί θα το καταφέρουμε. Τι είναι πιο σημαντικό στο τέλος της ημέρας, μια εξεταστική ή η υπόλοιπη ζωή μας;

 

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ