Δε μας χτυπάνε μόνο οι ζαρντινιέρες

Είμαστε σήμερα εδώ με αφορμή την επίθεση που δέχτηκε η πορεία της Πέμπτης 8/3 στην Αθήνα, για να διαδηλώσουμε ενάντια στην καταστολή και στη βία. Στη βία της ψήφισης ενός νόμου στον οποίο, από τον περασμένο Μάιο, χιλιάδες φοιτητές -και όχι μόνο- δηλώνουν έμπρακτα την αντίθεση τους. Η ωμή φυσική βία της αστυνομίας και η απαξίωση των κινητοποιήσεων μας από το κράτος δεν είναι παρά μέρος της βίας που όλοι δεχόμαστε καθημερινά ως μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι ή άνεργοι.

Μας έχουν πείσει ότι το να είμαστε “καλοί” μαθητές, “καλοί” φοιτητές”, καλοί εργαζόμενοι είναι για το “καλό” μας. Μας έχουν πείσει ότι το πρόβλημα του καθένα είναι μόνο δικό του (οδηγώντας μας στις ατομικές λύσεις), ότι το οχτάωρο και τα βασικά εργασιακά δικαιώματα είναι το μέγιστο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε σε αυτή τη ζωή!) και πως ο βασικός μισθός των ολόκληρων 580 ευρώ (!) μας βάζει στην κάστα των προνομιούχων – ας μη ξεχνάμε ότι υπάρχουν και οι άνεργοι….

Μπροστά στους εκβιασμούς που τόσο κομψά παίρνουν τη μορφή της δεδομένης και αναπόφευκτης πραγματικότητας ή των “ελεύθερων επιλογών”, κάθε απόπειρα αντίστασης τσακίζεται στην αρχή της (αν όχι πριν από αυτήν), είτε λόγω της ηττπάθειας απέναντι σε κάτι που “έτσι είναι και δεν αλλάζει”, είτε λόγω του φόβου πως θα χάσουμε και τα λίγα που έχουμε. Οι απειλές των απουσιών και του χάσιμου των εξαμήνων/τάξεων σε περιπτώσεις καταλήψεων, ο φόβος της απώλειας του μισθού ή της απόλυσης σε κάθε προσπάθεια συγκροτημένης αντίστασης των εργαζομένων και η παραμονή στην ανεργία όταν δεν ακολουθείς τους κανόνες του ανταγωνισμού και της εντατικοποίησης, είναι όψεις του ίδιου νομίσματος. Είναι ΒΙΑ.

Αυτοί οι εκβιασμοί υπάρχουν όσο συνεχίζουμε να αναπαράγουμε το διαχωρισμό μας σε μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους (μόνιμους, συμβασιούχους, στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα, στην υγεία, στην παιδεία), άνεργους κτλ, ο οποίος ναι μεν πατάει σε αντικειμενικές συνθήκες, αλλά στη βάση του είναι τεχνητός. Όλοι βιώνουμε την ίδια εκμετάλλευση και οι επιθέσεις ενάντια στα διάφορα κοινωνικά “κομμάτια” εμφανίζονται μεν ως μερικές (ασφαλιστικό, υγεία, εκπαιδευτικό κτλ), αλλά αποτελούν εκφράσεις της ίδια ςγενικευμένης επίθεσης στις ζωές μας.

Η μόνη απάντηση που μπορούμε να δώσουμε είναι να ενώσουμε τους αγώνες μας αρνούμενοι τους διαχωρισμούς αυτούς. Δεν ζητάμε απλή συμπαράσταση ή αφηρημένη αλληλεγγύη, θέλουμε ανθρώπους μαζί μας στο δρόμο, να παλεύουμε για τις κοινές μας ανάγκες. Βλέποντας ότι οι μεμονωμένοι αγώνες των τελευταίων ετών (δάσκαλοι, μαθητές, φοιτητές, ΒΦΛ, ναυτεργάτες, αγρότες, συνταξιούχοι) καταπνίγηκαν, θεωρούμε ότι μία είναι η λύση: Κοινός αγώνας για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ,

ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ

ΚΑΜΙΑ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ

ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ

 

καταληψίες φοιτητές/φοιτήτριες